Σχετικά με εμάς

Πρόκειται για ένα σύστημα εναλλακτικής / ενισχυτικής επικοινωνίας, που χρησιμοποιεί εικόνες  για να βοηθήσει άτομα που είτε δεν έχουν αναπτύξει ακόμα καθόλου την ομιλία τους, είτε όχι σε επαρκή βαθμό, να αναπτύξουν τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Το άτομο μαθαίνει να χρησιμοποιεί εικόνες (πραγματικές ή ηλεκτρονικές) για να εκφράσει τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις σκέψεις του, ανταλλάσσοντας τις εικόνες τον συνομιλητή του (Bondy & Frost, 1994).

Είναι ένα επικοινωνιακό – γλωσσικό πρόγραμμα που χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό από νοήματα, σύμβολα και λέξεις για να βοηθήσει τα άτομα που έχουν δυσκολίες στην επικοινωνία, όπως τα άτομα με αυτισμό, διαταραχές ομιλίας ή άλλες αναπτυξιακές ή / και γνωστικές διαταραχές. Ο στόχος του προγράμματος είναι να υποστηρίξει την ανάπτυξη των επικοινωνιακών δεξιοτήτων του ατόμου, καθώς και να ενισχύσει την γλωσσική του κατανόηση (Walker, Cornforth, & Bruce, 1979). 

Η Oral Placement Therapy (OPT), είναι μια θεραπευτική μέθοδος που αποσκοπεί στην  απευαισθητοποίηση, την ενδυνάμωση, την τοποθέτηση, τη σταθερότητα και τη μυϊκή μνήμη των αρθρωτών, προκειμένου να βελτιωθεί η ομιλία του ατόμου, η μάσηση και η κατάποση. Χρησιμοποιεί συγκεκριμένα εργαλεία, όπως σφυρίχτρες, καλαμάκια και δονητικά εργαλεία για τη στοχευμένη ενίσχυση των στοματικών μυών. Οι ασκήσεις ξεκινούν από απλές κινήσεις και εξελίσσονται σε πιο σύνθετες λεκτικές δραστηριότητες.

Πρόκειται για μια μέθοδο, ιδιαίτερα χρήσιμη για παιδιά και ενήλικες με δυσαρθρία (λόγω νευρολογικών διαταραχών), απραξία της ομιλίας και στοματική απραξία, δυσκολίες σίτισης και κατάποσης, δυσκολίες άρθρωσης, διαταραχές αισθητηριακής επεξεργασίας. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης θεραπευτικής παρέμβασης και δεν αντικαθιστά την παραδοσιακή λογοθεραπεία, αλλά τη συμπληρώνει ενισχύοντας την κινητική βάση για την παραγωγή ομιλίας (Baker & Chiarello, 2009).

Η μέθοδος M.O.R.E. είναι μια αισθητικοκινητική προσέγγιση που χρησιμοποιείται στην εργοθεραπεία και τη λογοθεραπεία για την ανάπτυξη θεμελιωδών δεξιοτήτων που σχετίζονται με τη στοματοπροσωπική κινητικότητα, την αναπνοή, τη σίτιση και την οπτικοκινητική λειτουργία. Εστιάζει στη σχέση μεταξύ αισθητηριακής ολοκλήρωσης και στοματικής κινητικότητας. Υποστηρίζει ότι τα στοματικά ερεθίσματα (π.χ. δάγκωμα, μάσηση, αναρρόφηση) επηρεάζουν το συνολικό αισθητηριακό σύστημα και συνδέει την κινητικότητα του στόματος με τον οπτικοκινητικό συντονισμό και την αναπνοή. Χρησιμοποιείται για παιδιά με νευρολογικές διαταραχές, αναπτυξιακές καθυστερήσεις, αισθητηριακές δυσκολίες και με στοματοκινητικές δυσκολίες (Oetter, Richter, & Frick, 2011). 

Πρόκειται για μια μέθοδο που απευθύνεται σε άτομα με δυσκολίες στην κατάποση, τη μάσηση ή στην αποδοχή διαφόρων τροφών. Η προσέγγιση αυτή συνδυάζει στρατηγικές που στοχεύουν αρχικά στην αισθητηριακή απευαισθητοποίηση της στοματικής κοιλότητας, στην διέγερση της και μετέπειτα στην εκτέλεση των κατάλληλων στοματικών κινήσεων, ώστε τα άτομα να σιτιστούν με ασφάλεια. Συνήθως εφαρμόζεται σε περιπτώσεις που συνυπάρχουν αισθητηριακές διαταραχές ή αναπτυξιακές καθυστερήσεις, όπως σε παιδιά με αυτισμό, γενετικά σύνδρομα ή άλλες διαταραχές.

Η Εντατική Αλληλεπίδραση (Intensive Interaction) είναι μια θεραπευτική προσέγγιση που επικεντρώνεται στην ενίσχυση της κοινωνικής επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, ιδιαίτερα για άτομα με σοβαρές μαθησιακές και αναπτυξιακές δυσκολίες, όπως άτομα με αυτισμό ή διανοητική αναπηρία. Η μέθοδος ενθαρρύνει τον θεραπευτή ή τον γονέα να μιμηθεί τις εκφράσεις και τις κινήσεις του ατόμου, ενισχύοντας πρώιμες επικοινωνιακές δεξιότητες, μέσω μη λεκτικών μέσων (π.χ. εκφράσεις προσώπου, ήχους, κινήσεις σώματος, κ.λπ.)., ενθαρρύνοντας έτσι την ανταπόκριση και τη συμμετοχή του ατόμου. Μακροπρόθεσμα οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα κοινής προσοχής, κοινωνικής συμμετοχής και αλληλεπίδρασης κ.α. (Hewett & Nind, 1998).

Η GreenspanΑ Floortime Approach είναι μια θεραπευτική μέθοδος που επικεντρώνεται στην ενίσχυση της αλληλεπίδρασης και του συναισθηματικού δεσμού μεταξύ του παιδιού και του θεραπευτή ή του γονέα, μέσω του παιχνιδιού και της φυσικής αλληλεπίδρασης σε καθημερινές δραστηριότητες. Βασίζεται στην ιδέα ότι το παιχνίδι στο πάτωμα (floor-time) δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο το παιδί είναι σε θέση να αναπτύξει δεξιότητες επικοινωνίας και συναισθηματικής αλληλεπίδρασης με φυσικό και αυθόρμητο τρόπο. Βάζοντας τα παιδιά στην «θεση του οδηγού» στο παιχνίδι, μαθαίνουν να σχεδιάζουν, να επιλύουν προβλήματα και να αποκτούν ευελιξία, στοχεύοντας τελικά στην μακροπρόθεσμη μάθηση (Greenspan & Wieder, 1997).

Οι Social Stories (Κοινωνικές Ιστορίες) είναι μια προσέγγιση που αναπτύχθηκε από τη Carol Gray το 1991 και χρησιμοποιείται για την υποστήριξη ατόμων, κυρίως με αυτισμό, στην κατανόηση και τη διαχείριση κοινωνικών καταστάσεων και αλληλεπιδράσεων. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιεί προσωπικές και κατανοητές ιστορίες για να εξηγήσει στους συμμετέχοντες πώς να αντιδράσουν σε συγκεκριμένες κοινωνικές καταστάσεις, προκειμένου να ενισχυθούν οι κοινωνικές τους δεξιότητες και να μειωθεί το άγχος τους. Κάθε ιστορία έχει ως στόχο να νοηματοδοτήσει τους κανόνες συμπεριφοράς, τις κοινωνικές προσδοκίες και τις συναισθηματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με μια συγκεκριμένη κατάσταση, χρησιμοποιώντας απλή γλώσσα και συχνά εικόνες για να ενισχύσουν την κατανόηση. Αποτελεί ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τη διαχείριση δύσκολων κοινωνικών ή καθημερινών καταστάσεων, όπως είναι η επίσκεψη σε έναν γιατρό, η σχολική ζωή, κ.α. (Gray, 2010).